நரைக்காத காதல்..

எங்கள் கிராமத்தில்.

பூட்டப்பட்டே கிடக்கிறது

அந்த வீடு

பல வருடங்களாய்

“ஏன் இந்த வீடு பூட்டியே கிடக்கிறது”

அப்பாவின் கைப்பிடித்து

அந்த வீடு கடக்கையில்

ஒவ்வொரு முறையும் கேட்பேன்.

“ஊருக்கு போயிருக்காங்க”

ஒற்றை வாக்கியத்தில் முடிப்பார் அப்பா.

வாசலில் நிற்கும் வேம்பும்

மணிகள் வைத்த கதவும்

இரட்டை திண்ணையும்

பின்பக்க மாமரத் தோட்டமுமாய்

தனித்து நிற்கிறது அந்த வீடு, மிக அழகாய்.

அந்த வீடு பற்றி கேட்டாலே

எரிந்து விழுவாள் அம்மா.

அப்பா காதலித்த பெண்

அவ்வீட்டில் இருந்ததும்,

சாதி வெறியில் ஊரார்

அக்காதல் கலைந்ததும்,

காதல் சோகத்தில்

அப்பெண் உயிர் துறந்ததும்,

மீளாத் துயரில்

அவள் பெற்றோர் ஊர் பிரிந்ததும்.

என் கல்லூரி நாட்களில் தெரிந்தது.

நரைத்த தலையும்

தடித்த கண்ணாடியுமாய்

இன்றும் அப்பா அந்த வீடு கடக்கிறார்.

ஒன்றும் கேட்காமல்

மெதுவாய் அவர் கைகளை

பற்றிக் கொண்டேன்

இறுக்கமாய் அதை பிடித்துகொண்டு

இடது கையால் கண்கள் துடைக்கிறார்

எனக்கும் அவருக்குமான

தலைமுறை இடைவெளி சுருங்கி

அவ்வீட்டின் நிழழில் விழுந்தது.

இரை விழுங்கும் பாம்பொன்று..

இரை விழுங்கும் பாம்பொன்று

மெதுவாய் விழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது அவரை.

இடுப்பு வரை பாம்பின் வாய்க்குள்ளும்

மீதி வெளியிலுமாய் அவர்.

நரைத்த தலை

இடுங்கிய கண்கள்

சுருங்கிய தேகம்

தளர்ந்த உணர்வுகள்.

பாம்பின் வயிற்றுக்குள் இருக்கும் புது உலகம் பற்றி

அவர் என்ன நினைக்கிறார் என தெரியவில்லை.

உணர்ச்சிகள் சொல்லாய் மாறாமல்

மௌனமாய் மாறி

அறையை வெப்பப்படுத்துகிறது.

எல்லோரையும் ஒரு நாள் பாம்பு விழுங்கும்

இயற்கையின் நியதி அது எனச் சொல்லி

அவரை பார்த்தபடி நகர்கிறேன்.

நானும் மற்ற அனைவரும்.

முதுமையின் நீண்ட விரல்களும்

விரல் நுனி நகமாய் மரணமும்

வளைக்கின்றன அவரை.

கண் ஓர கண்ணீர் துளியும்

கடைசி வரை சாதித்த மௌனமுமாய்

விழுங்கப்படுகிறார் அவர்.

அவர் இருந்த அறையை

நீண்ட நாட்கள் திறக்கவில்லை

பாம்புக்கும், கண்ணிருக்கும், மௌனத்திற்கும்

பயந்துகொண்டு.

13-01-2012

நீண்ட இருளின் முற்றுப்புள்ளியாய்

வார்த்தைகள்

அர்த்தங்கள் இழந்து

ஓசைகளாய் மாறுகின்றன

இழப்பின் கனத்தால்.

கனவுகள்

கூனிக் குறுகி

கரைந்து ஒழுகுகின்றன

கண் முன்னால்.

சிரிப்பும்

சந்தோஷமும்

சவமாய் கிடக்கின்றன

மௌனத்தின் கிடங்குகளில்

காடு அடர்ந்த பாதையும்

பயம் அடர்ந்த மனதுமாய்

வாழ்க்கை பயணம்.

நீண்ட இருளின்

முற்றுப்புள்ளியாய்

எங்கேனும் தெரியும்

ஓர் வெளிச்சப் பொட்டு

மொட்டொன்று பூப்பெய்தும்

நொடி போல்

சட்டென்று முடியும்

சில காத்திருத்தல்கள்.

நம்பிக்கையில்

நகர்கின்றன

நாட்கள்.

வர்ணிக்கவியலா வலி

இந்த வலியை உங்களுக்கு நான்
எப்படி புரிய வைக்கமுடியும் ?


கத்தி குத்திய உடலின் வலியா
சுத்தியல் பட்ட விரலின் வலியா
பாறையில் மோதிய தலையின் வலியா
எதேதோ கேட்கிறீர்.

எல்லா வலிகளையும்
உடல் சார்ந்த வலியோடு
எப்படி வர்ணிப்பது.

வலிமை மென்மையை ஆட்கொள்ளும்
தாக்கத்தால் எப்படி கணக்கிடுவது.

அன்பு, கடவுள், காதல்,
அற்பணிப்பு, தியாகம் என
உங்கள் உலகத்தால்
புனிதமயமாக்கப்பட்ட பல விஷயங்கள் போல்
மிகத் தூய்மையும், பழமையுமானது இந்த வலி


வீரியமிக்க வார்த்தைகளும்
பொருளடர்ந்த சொற்களும்
விளக்கிட தவறும்
இந்த வலியை.


புரிந்து கொள்ள மறுக்கும் உறவின் வலி
சட்டென்றும் விலகிவிட்ட ஸ்னேகத்தின் வலி
முகத்தில் பட்ட எச்சமாய் அவமானத்தின் வலி
சூழ்நிலையால் நேர்மை தவறிய வலி
எப்போதோ சொன்ன பொய்யின் வலி

என்னென்னவோ வகைகள் அவை.

இந்த வலியை உங்களுக்கு நான்
எப்படி புரிய வைக்கமுடியும் ?